`Mama, alle kinderen staan aan de afgrond; behalve Peter, die loopt nog een meter.´
Glunderend kijkt Frederik me aan via de achteruitkijkspiegel in de auto.
`En ik ken er nog één! Alle kinderen heten Peter; behalve Hans, die heet Frans.´
Nu moet ik ook lachen.
´Mama, jij bent niet in ons team.´ Met een uitdagende blik kijkt Frederik mij aan. Met mijn pyjama nog aan, weggedoken in de fleecetrui van mijn man, staar ik over een beker dampende Nespresso versuft naar onze grauwe placemats. Hoe kunnen lapjes stof er tegelijkertijd zo verwassen uitzien, maar toch vol vlekken zitten?
`Ik moet je iets ontzettend grappigs vertellen!´
Krakend en onduidelijk klinkt de opgewekte stem van mijn vriendin in de auto in Nederland door mijn mobieltje in de keuken in Duitsland.
´Wacht even,´ breng ik hees uit. Frederik is net uit school en vertelt me een ingewikkeld verhaal over industriële afvalwaterzuivering. Mark hangt snotterig aan de eettafel. Hij is niet de enige. Max is al anderhalve week niet naar de Kita en krijst sinds een half uur ononderbroken. Sinds twee dagen kan ik nauwelijks meer praten door de keelpijn.
Berlijntje 