De conversatie met mijn tweejarige zoon verliep ook gisteren via ons standaard patroon:
´Max, kijk eens; een hondje. Hoe doet het hondje?`
`…`
´Maximilian? Hondje! Wat zegt het hondje?´
`…`
Woef, woef, woef. Zo doet het hondje. Woef, woef. Zeg maar: Woef, woef!`
´…´
`En overleg eens of ze die leidingen niet gewoon met de hand kunnen buigen, dan ontstaat er ook weer meer druk.´ Mijn vader brengt mij per telefoon de basisprincipes van het loodgieten bij. In ons huis heersen sinds de renovatie Zuid-Italiaanse toestanden. De leidingen zijn te dun, waardoor er slechts een flauw straaltje – ik durf haast te beweren bruinachtig – water uit de douche komt vallen. Daarnaast eten we iedere dag pizza, omdat we ons nog steeds geen raad weten met die inductiekookplaat, laat staan met de combi-stoomoven.
´Een vliegtuig stort neer, precies op de Nederlands-Duitse grens. Waar worden de overlevenden begraven?`
Dit grapje uit mijn lagere schooltijd spookt al weken door mijn hoofd. Ik leef en hoef gelukkig nog niet begraven te worden. Vorig jaar zomer leefde ik ook, maar kwam het tot dan toen volstrekt abstracte idee ´begraven´ ineens dichtbij. Mijn hart functioneerde niet meer zoals het hoorde te functioneren. Na mijn vraag hoe mijn leven er met de Kerst uit zou zien, nam de cardioloog een stoel en ging aan de rand van mijn bed zitten.
Berlijntje 