De Duitsers zijn het meest romantische volk op aarde. Ik praat nu niet over de huis-tuin-en-keuken romantiek, zoals wij die als Nederlanders opvatten: roze rozen op Valentijnsdag – die rode waren echt twee keer zo duur schat! – of een candlelight dinner bij ´Van der Valk´ met voor deze gelegenheid een stukje passievrucht op de appelmoes. Ook met sex met een broeierige Italiaan op een piepend lits-jumeaux in Parijs heeft het niets te maken.
Berlijn
Woef!
De conversatie met mijn tweejarige zoon verliep ook gisteren via ons standaard patroon:
´Max, kijk eens; een hondje. Hoe doet het hondje?`
`…`
´Maximilian? Hondje! Wat zegt het hondje?´
`…`
Woef, woef, woef. Zo doet het hondje. Woef, woef. Zeg maar: Woef, woef!`
´…´
Dood en begraven
´Een vliegtuig stort neer, precies op de Nederlands-Duitse grens. Waar worden de overlevenden begraven?`
Dit grapje uit mijn lagere schooltijd spookt al weken door mijn hoofd. Ik leef en hoef gelukkig nog niet begraven te worden. Vorig jaar zomer leefde ik ook, maar kwam het tot dan toen volstrekt abstracte idee ´begraven´ ineens dichtbij. Mijn hart functioneerde niet meer zoals het hoorde te functioneren. Na mijn vraag hoe mijn leven er met de Kerst uit zou zien, nam de cardioloog een stoel en ging aan de rand van mijn bed zitten.
Berlijntje 