`Mama, alle kinderen staan aan de afgrond; behalve Peter, die loopt nog een meter.´
Glunderend kijkt Frederik me aan via de achteruitkijkspiegel in de auto.
`En ik ken er nog één! Alle kinderen heten Peter; behalve Hans, die heet Frans.´
Nu moet ik ook lachen.
´Mama, jij bent niet in ons team.´ Met een uitdagende blik kijkt Frederik mij aan. Met mijn pyjama nog aan, weggedoken in de fleecetrui van mijn man, staar ik over een beker dampende Nespresso versuft naar onze grauwe placemats. Hoe kunnen lapjes stof er tegelijkertijd zo verwassen uitzien, maar toch vol vlekken zitten?
De conversatie met mijn tweejarige zoon verliep ook gisteren via ons standaard patroon:
´Max, kijk eens; een hondje. Hoe doet het hondje?`
`…`
´Maximilian? Hondje! Wat zegt het hondje?´
`…`
Woef, woef, woef. Zo doet het hondje. Woef, woef. Zeg maar: Woef, woef!`
´…´
Berlijntje 